There's always a good Story!(gedichten)

Geconsum(m)eerde liefde. 



De liefde, ooit geconsummeerd in bed,

is drie jaar oud het trapje afgekropen.

Het water stroomt, wordt cavia verzopen?

Wat moet er nu weer van ons kroost worden gered?


Plots wordt daar koffie op de sprei gezet.

"Voor jou", zegt ze.

Ik drink, laat haar maar lopen.

Drie jaar - liefde per teug - meer dan ik durfde hopen

Autorit



Mijn stuurwiel vormt het midden van twee lijnen,

verdwijnend tweetal dat weer groeit van voor af aan.

Slierten van nevel weven wit een deken.

Zo ligt ze voor het rubber neergestreken,

en maakt oneindig ver 10 meter hiervandaan.


Ik tel mijn strepen, God weet wat zal komen!

Vangrail, de bomenrij loopt evenwijdig, maar men ziet

- buiten een tiental vingers om het stuur - geen hand voor ogen.

Enkel een dwaallicht komt voorbijgevlogen;

hij neemt meer waar, of stelt de vragen niet.


't Is koud vannacht, boven stralen de sterren.

Nog zes eenheden te gaan, de reis als doel,

waarin ik mij -tussen vertrek en aankomst-

afwisselend gekend en vreemde voel.

(Onze) Crucifix 

Elk gat was dichtgesmeerd,
toen wij het huis betraden.
Geen doos of kast,
noch briefgeld vonden wij.

Enkel de steunbalk,
had wat nagels over,
op de naden.
Als extra
kwam daar Christus gratis bij.

Die was vergeten,
bovendeurs wat blijven hangen.
Keek-bij inspectie-neer
op jou en mij.

Wij vonden nooit,
iets dat het kon vervangen.
Zodoende bleef
dit plekje
voor hem vrij.

Bij een verhuizing
opnieuw opgehangen.
Weer bij de deur,
naast spiegel, schilderij.

Sindsdien vormt zich
zoiets als inlegkunde:
Vraag ik mij af:
Wie eerst hier....
Ik?
of Jij?

The Impossible Deal!


Word
maar nooit groot,
Word ik
niet oud.
Je armpjes uitgespreid.

Hoe ver?
Is paradijs uit zicht?
als wat je hebt
zo voor je ligt.

Moment,
volmaakt
Dit evenwicht.

Slechts tanden van de tijd!

Vegetariër  juli 2018

Ziet men eens een kar vol varkens,
ruim bemeten warm en knus.
Weet,
er scheelt niets aan uw ogen.
Dit is de Pegidabus.

Straks zal men elkaar verteren!
Maak een vriendelijk gebaar.
Vlieg geen rood vlees in de haren,
maak een bloemstuk,
dien elkaar!

Heel misschien gaat deze kudde.
Keert gekrijt en bloemenrij,
hier naast meute Carnivoren,
ook het hatelijke tij.

Rotterdam kan best wat hebben,
Nog één tulpenbol erbij.

De kunst van het loslaten!   3 juli 2018

Hij ligt gestrekt
Na brabbels
baby praten.

Mijn deken dekt
slechts slaap
zonder verweer.

met knuffels
lijkt verleden
losgelaten.

en gisteren
bestaat
voor hem niet meer

Beiden zijn toegestopt
onder mijn sprei
vol gaten.

Soms kun je bij je kinderen in de leer!

Voetangels!                   8 juni 2018

Vul een subtitel in

De morgen bracht de zon
Zo binnenskamers
T was of de Luxaflex
wat heen en weer bewoog.

Een luid gebrom,
waarna ik overwoog:
Het beest te redden
Van de al te smalle kaders

Ik trok de boel opzij,
deed al mijn vensters open.
Verloste door,
Voor zoemend koor,
lamellen op te knopen.

Wat van mij afviel
In de morgenstond.
Vloog plots'ling
Attaquerend in het rond.

Een veertigtal kwam lomp en driest naar voren.
Probeerde hals en schedel te doorboren.
Slechts één ervan was echt laag bij de grond,
stak angels in de voet waarop ik stond.

Dichterlijke omtrekkingen!  6 juni 2018

Vul een subtitel in

Wie rijmelt hoopt
en vat wat hij benadert,
Kort samen
tot een kern die hij vermoedt.

De afloop is,
dat men slechts pover kadert.
En altijd
weer een nieuwe poging doet.

Soms echter,
op je pad,
de tekens die vertalen.

Papieren werkelijkheid,
Van woord tot vlees en bloed.

Mijn oog ontwaart,
Laat zin in zin ontdekken.
en plots'ling blijkt een ander,
vrees'lijk goed.

Spiritueel             20 mei 2018


Genezing, Geestdoop,
Opwekweek.
Toronto,

Gaaf gerichte preek

Mijn God,
Bevreemdt mij
steeds Uw taal?
Ik zoek het menselijk verhaal.

Zo één van,
één die naast ons staat.
Eerst maar eens doet,
vervolgens praat.

De plee boent of
de gaten vult
Hulp van:
'Uit handen'
en geduld

Die zijdelings
niet van ons wijkt,
Dat uur
waarop men ziek
bezwijkt.

Kortom
een mens!
Waarmee ik streed,
Mij onvolmaakt
geborgen weet.

Die
bij zo'n onverwacht vertrek
Een Ander aanstelt
op zijn plek.

En na te hebben voorgedaan,
mij begeleidt Zijn gang laat gaan.

Ik heb om Christus wil vermoed,
Dat Pinkster(f)Geest,
veel aardser moet

Sursum corda                                                                                            10 mei 2018

Sursum corda
( Habemus ad Dominum)

De hemel scheen ons naar,
het Hoofd gestegen.

Die wolkkolom,
symbool voor:
Uit het zicht!

Je ziet de bui,
mist vaak 
dat Pinksterrandje. 

Soms ben ik daar,
met beide ogen dicht.

Nagisting!                           21 april

Nagisting!


Ben ik alweer de laatste, deze avond?

In dit stoffig etablissement, voorzien van vlekken,

hullen goedkope rozen de wat gore armatuur.

en vormt de vunzigheid geen reden tot vertrekken.

Ik ledig glas na glas, bedenk wat overstuur:

"Bij thuiskomst zal haar manteling mijn falen niet bedekken."


Mijn glazig oog valt zoekend op wat lokken:

De barmeid

-onderhoudend als ik praat.-

vermorst de drank

die zij passeren laat.

Zij kent, doorziet en voedt mijn type dorst,

maar koestert nimmer aan,

wat stuit tegen haar borst.

Straks word ik uitgebezemd als men sluiten gaat.


Traag valt een traan in 't sop!

Keek ik te diep in 't glaasje?

Verbloemende relatie,

nu zo diep in 't slop.

Was alcohol oorzakelijk

voor die vrije val uit gratie?

Of lost koolzuur verdriet nu tijdelijk op?

Momentopname                                                         21 april

Momentopname!
( Spring is a Heavenly thing)


Najaar
omarmt.

Kent
-vaag nog-
fris
de lente.

Een lach
Jeugdig en breed
Herleeft
de jaren
weg

Nieuw
Dit Seizoen
Framed
helder
Zijn Momentum.

Zacht
schijnt het nu.
Eén eeuwigheid.
Slechts hier.

Recreatie                                                                       31 maart

Ik morgen wacht
-op weggerolde stenen-
Uw komst
als ook nacht twee 
in rook verdaagt.

Ontsluier mij
In feestelijke kleding
waarin Uw ochtend 
mijn verrijzing draagt.

Geschiedvervalsing                   4 maart


Ik heb,
-en zal dat ook voor kleine kring bekennen-
heel veel met mijn gestold verleden tijd.

Kies uit geschreven woord
en kleur in naar believen.
Onwrikbaar vast de vorm
die slechts ontslapenen kan grieven.

In weerslag van vertrouwde sleetse treden.
Kan ik, zo anders dan in 't tegensprekend heden.
Mijzelf verhouden tot gewaand oorspronkelijkheid.

Dichtprocessen!       20 februari

Wie dicht, ( zo las ik)
Zit
loopt met regelmaat,
of staat,
zijn letter toe
tot zij hem baart in zinnen.


Ik zucht,
pers
smartelijk content...
Talent
voor rond archief
teveel aan alter ego


Niet licht,
soms
werpt gedrukt papier
mij hier.
Vind ik zichzelf,
verfrommeld onder mijnen. 

Nobody Like(s) you!!!                                       4 februari 2018

"Hoe vindt hij mij.......?"
Haar ali B.
Het shirt, die buik,
Echt... geen idee.
Vandaag nog maar een like of twee.
Haarzelf en ook die Desiree.
Dat waardeloos decolleté.
En dan die kont...
Best eng idee.

Wat als zij hem nu eens!,
Ach nee.
Had hij daar een bedoeling mee?
Dat hij haar,
toen die keer bij zee.
Alsof zij durfde om ermee.
Hij tekst.... The message for today,
"Nobody like(s) you , Desiree!"

De treuzeltand                                               4 februari 2018


Voor kinderen die tandjes wisselen!! 


Tri tro tra trakkel,
Aan de kant.
Schiet op, eruit!
Spring in m'n hand.

Steeds raakt mijn lip
jouw harde rand.
Jij wiebel waggel
treuzeltand.

Tri tro tra trakkel,
Wat nu weer?
Schiet op, Eruit!
K wil jouw niet meer.

Wissel maar om,
groter is fijn,
Jij wiebel waggel
reuzeklein.

Tri tro tra trakkel,
Kom het moet!
Schiet op, eruit!
O help, ik bloed!!

Een hele paarse zere mond
Jij wiebel waggel
Kneuzekont.

Tri tro tra trakkel,
Kijk eens daar?
Schiet op, Eruit!
En eind'lijk klaar!

Das nummer één,
niets aan de hand.
Jij wiebel waggel
treuzeltand.


Open deur!                                            23 september 2017


Mij bezocht twijfel, toen na plotseling verlaten,

de deur van dit vertrek bleef openstaan.

Voorheen is zij als rouwkaart rondgegaan,

Om stil jouw eeuwig zwijgen uit te praten.


t' Is haar oratie, visiterend vanaf groeve,

Een preekstoel vast verankert in jouw steen.

Waar destijds onbekenden om ons heen,

Vrijpostig mij op zwanenzang bevroegen.


Ook nu komt deze meute aangeschoten,

Heeft eigen wijsheid, taal, zij spreekt te gauw.

Hoort nooit mijn open deur, "Waar blijf je nou!"

Vertrekt en weer wordt daar niet afgesloten.

Zoals te doen gebruikelijk!                          25 oktober 2017

Schuif!! Rijen der gewoonten,

schik op, vernieuw, of brandt.

Gaat heen in oudgedienden,

smeedt met de jeugd een band.

Wees tegen de vernieuwing,

ageer zo fel gekant.

Omarm initiatieven,

verzet met hand en tand.


Maar kom niet als het lijdelijk,

dat half lauw zeer onsmakelijk,

potsierlijk en vermakelijk,

"zoals te doen gebruikelijk"

In ons klein pold'rend land.